Fatma Akgul

                Her zamanki gibi sahil dönüşündeyim,hafta sonu yürüyüşleri…Aman Allah’ ım yol kenarında azmış ,utanmaz güller…

               Ellerim uzandı farkına varmadan.Anneme götürmeliyim.Ne sevinir kimbilir…

               Birden aklıma 2 yıl öncesi geldi.Yine böyle gülleri görmüştüm ,yol kenarında .Belki bir zamanlar önündeki binaya ait ama şimdi kimseye ait olmayan…Fakat yine de yaptığımın doğru olmadığını bilerek 1-2 hafta koparıp eve götürmüştüm ”çiçek dalında güzeldir .”sözüne aldırmadan .Hatta işi azıtıp yanımda bi falçata götürmüştüm çünkü koparırken dikenleri feci halde canımı yakıyordu . Bir yandan da yakalanma ve rezil olma korkusu yaşıyordum ama kendime engel olamıyordum.3. hafta tam daldan bir kaç gül koparmışken birden bir bağırtıyla doldu kulaklarım.Hay Allah ! sabahın köründe!Adamın biri bana bağırıyordu

          _Utanmıyor musun koparmaya!!!

          Başımı yukarı kaldırıp adama baktım ve pişkin bir edayla:

         -Aaa ! Çok utanıyorum elbet ama koparmadan da duramıyoruummm:)

           İşte şimdi aşağı yukarı aynı yerdeyim ve aynı saatler…

          Uzandım ve ellerime batan dikenlere aldırmadan kopardım bir kaç tane .Anneme götürecem.Eğer yakalanırsam cevabım hazır:

            ÇOK UTANIYORUM